Β.Δασκαλάκης

Home »  Το Σχολείο »  Β.Δασκαλάκης

Βιογραφικό 

Ο Βάσος Δασκαλάκης ήταν έντονη πνευματική φυσιογνωμία, με αξιόλογη δραστηριότητα στα γράμματα. Ιδρυσε το 1923 με τον Φώτη Κόντογλου το περιοδικό «Φιλική Εταιρεία», συνεργάστηκε στη σύνταξη του Εγκυκλοπαιδικού Λεξικού του Ελευθερουδάκη και παρέμεινε αρκετό καιρό Γενικός Γραμματέας της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Ως πεζογράφος, αρκέστηκε στο μοναδικό μυθιστόρημά του «Ξεριζωμένοι» (1930) και σε τέσσερα ακόμη ασυγκέντρωτα σε βιβλίο διηγήματα, ώστε ν” αποτελεί σήμερα έναν από τους πιο ολιγογράφους στον τομέα της αφηγηματικής πεζογραφίας. Προπάντων, όμως, υπήρξε θαυμάσιος μεταφραστής ­ και με τόσο μεράκι αφοσιώθηκε στην ποιότητα της μεταφραστικής του δουλειάς, μολονότι στάθηκε για κείνον και μέσο βιοπορισμού, ώστε ο μεταφραστής να παραμερίσει σιγά σιγά μέσα του το δημιουργό και να εξελιχθεί σε δημιουργό αυτός ο ίδιος.

Μας έδωσε σχεδόν όλον τον Κνουτ Χάμσουν, πιο συγκεκριμένα τα μυθιστορήματα και τις νουβέλες: «Η πείνα», «Μυστήρια», «Ο αρχισυντάκτης Λύνγκε», «Βικτόρια», «Ο Παν», «Ρόζα», «Στο άστρο του φθινόπωρου», «Η στερνή χαρά» και άλλα. Για να τον μεταφράσει, έμαθε νορβηγικά, ήρθε σε απευθείας επικοινωνία μαζί του κι έφτασε να συνταυτίσει την προσωπικότητά του με την προσωπικότητα του νορβηγού συγγραφέα, πιστεύοντας ότι «ο μεταφραστής πρέπει πρώτα, όχι μόνο να νιώσει καλά καλά τον συγγραφέα, μα να νιώσει κι ο ίδιος πως δονείται από τους ίδιους με κείνον, την ώρα που έγραφε, παλμούς*».
Με τέτοιες αρχές κι αισθητικές αντιλήψεις για τη μετάφραση, κατάφερε ­ ίσως επειδή έβρισκε και ορισμένες αντιστοιχίες με τη δική του ατομική περιπέτεια και ψυχοσύνθεση ­ να μεταφέρει αυτούσιο τον Χάμσουν στα ελληνικά και ν” ασκήσει με το ύφος, τη γλώσσα και τη μεταφραστική του τέχνη, μέσα από τα ξένα κείμενα, αισθητή επίδραση σε σύγχρονους και νεότερους. Με τις μεταφράσεις του αυτές μεγάλωσαν και ανδρώθηκαν δυο γενιές. Και δε θα “ταν υπερβολή, αν λέγαμε ότι για μια δεκαπενταετία περίπου είχε πέσει στη λογοτεχνική μας ζωή και στο αναγνωστικό κοινό αληθινή χαμσουνική υστερία. Ετσι, όσο κι αν μετάφρασε παράλληλα Ιψεν, Φαμπρ, Ντοστογέφσκι και άλλους, τ” όνομά του και η συγγραφική του μοίρα συνδέθηκαν με τον Χάμσουν.
Σήμερα, ωστόσο, που η απήχηση του Χάμσουν έχει περάσει, μπορούμε να ξαναρίξουμε μια ματιά και στο αφηγηματικό έργο του ίδιου του Δασκαλάκη. Είναι, βέβαια, λίγο σε ποσότητα. Μα και μόνο με το μυθιστόρημά του και τα λιγοστά του διηγήματα, ο παραμερισμένος από το θόρυβο της γενιάς του ’30 αυτός πεζογράφος αξίζει να διεκδικήσει μια καλύτερη θέση στην αφηγηματική μας πεζογραφία. Γιατί το ένα και μοναδικό τούτο μυθιστόρημα, με το οξύ κοινωνικό περιεχόμενο, βγαλμένο από δραματικές εμπειρίες και γεμάτο αλήθεια ζωής, ανήκει στα βιβλία εκείνα που και μόνα τους αρκούν, χάρη στην τέχνη και στην ανθρωπιά τους, ν” αναδείξουν και να συντηρήσουν ένα συγγραφέα.
* Εφημ. «Ηχώ της Ελλάδος», 23 Ιουνίου 1935. Κώστας Στεργιόπουλος
Default 5
Default 6
Default 7
Default 8
Default 9
Default 1

Leave your Comment

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code class="" title="" data-url=""> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong> <pre class="" title="" data-url=""> <span class="" title="" data-url="">

Menu Title